Op weg

Go Tango...

                                         Go Tango...

Schilderen is mijn passie ik kan er "veel "of mijn "verhaal "in kwijt , als ik in een blije stemming ben, zal dat duidelijk aan mijn kleurgebruik en vaak ook aan het ontwerp te zien zijn.

Ik vind het moeilijk om precies uit te leggen wat het met me doet en wat er in mij omgaat op dat moment terwijl ik aan het schilderen ben.

Het begint S òchtends eigenlijk al met een opgewekt humeur,  een zeker gevoel en de zin om iets te creëren , en tja wat het uitendelijk precies zal worden, ontstaat terwijl ik de tubes met verf op mijn pallet smeer.

Ik begin er "in" te komen, mijn gedachten glijden af , en in die blijde stemming, wil ik schilderen of iets maken wat ik nog niet eerder gemaakt heb, iets origineels, tja ik  ik vind dansen zo`n heerlijke bezigheid.

Ik zie het al helemaal voor me,ik probeer als het ware in dezelfde huid te kruipen, om me voor te stellen, en om me in te  leven in een andere " personage " zodat ik dat beter over kan brengen op mijn schilderingen. Die gracieuse, hartstochtelijke en gepassioneerde pasjes en op de ritmes overeenkomstig de muziek.

In mijn prachtige sierlijke stijlvolle lange jurk , zwier en dans ik in het rond, alsof het een danswedstijd is. Ja dat is hèt ik wil zo`n danseres gaan maken, schilderen en die gedachte en stemming vasthouden en dat moment vast leggen in een schildering.

Ik word hyper en kan niet meer wachten,

Een foto op internet is een momentopname en voldoet precies aan het filmpje dat er zich in mijn hoofd afspeelt die ik zocht.

Ik begin meteen met het grove ontwerp in een neutrale kleur, alkijkend naar die afbeelding als een voorbeeld. De felle warme kleuren steken mooi af in contrast met de donkere schaduwen.

Het is een perfecte momentopname, voor de beleving, of het fantastische gevoel die het verwoord in beeldtaal, De Tango.

                                                       Go Tango...

Mooie foto`s en waarschijnlijk de laatste mooi dag!

                                                              Een mooie dag.

Vandaag heb ik heerlijk genoten van het mooie stralende weer. Ik kon het niet nalaten ineens zag ik mooie beelden in de achtertuin die ik heb weten vast te leggen:

Geweldig eerst kwam deze libelle op de stang van de droogmolen neergestreken, terwijl ik de was aan het ophangen was. Ik liet alles liggen en rende naar boven om mijn camera te pakken, om deze schitterende exemplaar vast te leggen.

Alsof " meneer " het goed vond om te poseren, en  het plezier mij gunde  bleef hij een tijdje roerloos stil, terwijl zijn pupillen mij leken te volgen. Wat is ie prachtig !

 De sfeer die deze foto uitstraalt is goed te zien,de zon versterkt dat effect. Ik word hier helemaal  vrolijk van!

Ik weet niet hoe deze plant heet, maar we hebben deze plant gekregen en het groeit als kool. Dat deze plant tevreden is, is goed te zien.

Enge dikke spin...

                                                                          Spin is drukdoende

Al een paar dagen zag ik vanuit mijn ooghoeken een bewegende grote spin voor het raam zitten.. Toen ik vanmorgen wou genieten van die mooie ochtendlucht, trok jij dikke spin mijn aandacht, mijn angst en afgrijzen voor je uiterlijk weerhield me in eerste instantie om je eens goed te bekijken.

Door jouw donkere nadrukkelijke aanwezigheid in die ochtendlucht, en mijn nieuwschierigheid overwon ik mijn angst om je eens nader te bekijken , van heel dichtbij... je verwonderde en intrigeerde mij, je bent zo groot en de omvang van je lijf is behoorlijk rond. De manier waarop je je voortbeweegt, en hoe je je web spant , met de ene poot druk je het webdraadje tegen je dikke ronde onderlijf, en tegelijkertijd pak je met je andere poot het nieuwe draadje uit je onderlijf, in een rustige ritme, ongestoord loop je rondje na rondje langzaam naar midden het web toe.

 Eigenlijk moeten de ramen weer gedaan worden, maar voor het eerst krijg ik een onprettig gevoel bij het idee dat ik deze spin, die zo`n prachtige web heeft gemaakt en die zo druk is geweest om te kunnen overleven, om die zomaar dood te maken, althans dat deed ik altijd eerst door met een bezem de boel schoon te vegen. Of als er een spin ergens binnen was, die met een stofzuiger op te zuigen.  Ik heb dacht ik weleens geprobeert om die spin levend en al naar buiten te gooien ,maar op de een of andere manier is dat bijna niet te doen, want voordat je de deur naar buiten toe hebt opengezet, waait de buitenwind die spin zo weer naar binnen, of kruipt ie ineens zo snel op het stokje naar boven toe, en abrubt probeer je die spin met een zwiep weer naar beneden te laten glijden, en dan blijkt ie ineens aan een lange rag te bungelen, alsof je net een spin hebt opgevist.

Vanmiddag hing je roerloos aan je spinneweb, misschien sliep je wel ik weet het niet, ik kon het niet laten ik dacht gauw een foto maken, zo vergeet ik  je niet.

Tussen twee culturen in...

                                                                                      Nederlandse   Cultuur                                                       

Hier in Nederland ben ik geboren en getogen, dus ben ik Nederlander. Aan mijn uiterlijke kenmerken zou je weinig Nederlands herkennen. Hoe ik me voel is niet nederlands noch buitenlands, Om die vraag voor mezelf te kunnen beandwoorden, en om de juiste identiteit te kunnen bepalen, wil ik eerst de definitie ervan weten, wat of hoe is een nederlander precies. En wat om je als zodanig te voelen?

De juiste term is er niet denk ik, maar ik herken me wel als een tussenpersoon, bemiddelaar of wereldburger. Van huis uit ben ik opgegroeid met een andere cultuur, daar waren de regels, het eten , normen en waarden anders.

 Ik kom uit een wij cultuur, waar delen, er voor elkaar zijn , familiebanden heel erg belangrijk zijn. De oudsten in de famillie daar heb je respect voor, want zij hebben wijsheden, levenservaringen opgedaan en ze hebben alles voor hun kinderen gedaan. Het was een beschermde omgeving, en vaak was één van je familieleden je vriend/ vriendin waarbij je veel ervaringen mee kan delen en waar je altijd terecht kan en wordt opgevangen als je in de problemen zit en samen deel je de lasten. Het is een beschermd en geborgen gevoel.      

 Zolang je je in de familie begeeft is er niets aan de hand je bent tenslotte met gelijkgestemden en men weet wat de geschreven en ongeschreven regels zijn. De veranderingen, of dat je anders bent dan anderen die volgens de nederlandse cultuur zijn opgevoed, begin je te merken  als je bijvoorbeeld naar school gaat , daar ga je met  kinderen om, andere dan in de familie. Je word weleens uitgenodigd op een verjaardag en daar beginnen al kleine dingen op te vallen. Dat anderen heel anders reageren op jouw gedrag dan je gewend was, de regels die je thuis had, pasten niet bij de nederlandse cultuur, of je vond geen herkenning of aansluiting. 

Zo kan ik  nog een voorbeeld levendig herinneren dat ik en mijn broer op visite waren bij mijn eerste vriendje thuis. Gezellig bij de koffie kreeg ik een bordje met koekjes voor geschoteld, vewrvolgens kreeg mijn broer het bordje met koekjes geserveerd, in plaats dat hij dat bordje doorgaf aan een ander, had hij dat bordje met koekjes allemaal opgegeten. Dat zijn van die kleine voorbeelden waar ik nu nog om kan lachen. Of dat ik een keer meeat, maar die gehaktballen  smaakten heel anders dan ik gewend was, maar ik had geleerd dat ik alles moest opeten anders zou je de gastvrouw beschamen, Ik kreeg bijna geen hap door mijn keel, maar uiteindelijk had ik toch alles opgegeten. Mijn chocoladereep die ik altijd deelde, omdat ik geleerd had nooit iets voor het aangezicht van een ander op te eten, zonder het eerst aangeboden te hebben.  Nog steeds kan ik het aanbieden niet nalaten al houdt ik het kleinste stukje of helemaal niets over. Het verbaasde mij regelmatig dat een kennis  iets opat, zonder mij een stukje aan te bieden !? Wat mij kan irriteren is dat men vaak op de eerste plaats wil staan, niet een beurt wil overslaan, kortom zijn recht meteen komt opeisen. En mocht je toevallig een keer in de fout zijn gegaan, wordt je dat meteen ingepepert en verwachten ze een goed argument. Er is weinig ruimte voor geduld, of aardig en vriendelijk zijn zonder bijbedoelingen, of zonder dat men elkaar kent, het doet me letterlijk denken aan die uitspraak ; je pakt wat je pakken kan, of ; recht door zee; geen blad voor de mond of; wie het eerst komt enz enz. Vroeger had je in Nederland wel meer het saamhorigheidsgevoel, of dat men meer voor elkaar over had, of dat men zich meer bescheiden kon opstellen, of dat men oprecht aardig en spontaan kon zijn.

Het is nu veel meer ongenuanceerder, meer rap in de bek, bod om het maar zo te benoemen. En als je niet uitkijkt krijg je een grote bek, dan had je maar uit moeten kijken!

Het lijkt wel of men zich afzet van alles wat met waarden en normen heeft te maken, De tv is een afspiegeling van de nederlandse samenleving. Je ziet de verharding, ontkerkelijking en eigenlijk zie je door de wetten en regelgevingen, door de bomen het bos niet meer. Eigenlijk zie je dat de remmen los zijn in heel veel tendensen, alles kan of alles lijken we goed te moeten keuren en lijkt men bang te zijn als men een mening ertegen heeft. Het lijkt wel wie de grootste bek heeft , heeft de macht ! Je ziet  doordat de teugels zijn losgelaten de losbandigheid meer en meer toeneemt. De mensen lijken wel bang te zijn angst door de chaos om hen heen, en doordat er heel veel kan en is en mag, word men ook stuurloos, door het teveel aan aanbod, heeft men geen of weinig grip op het leven en in de samenleving. Bijna alles is gebaseerd op consumeren, niet op duurzaamheid. Je moet wel stevig in je schoenen staan en van alles op de hoogte blijven anders heb je kans dat je of een boete riskeert of je loopt een subsidie mis, en zelfs als je niet reageert kan je er een boete erboven op krijgen.

Ik had het er heel erg moeilijk mee, om me aan te passen aan de " nederlandse " cultuur, ik leerde om mijn mening te uiten, zonder altijd rekening te hoeven houden met een ander. Soms zelfs met krachttermen want dan luisteren ze tenminstte naar me. Die manieren en gebruiken  die ik thuis geleerd had , kon ik dus niet bij iedereen toepassen.  Als Nederlander, moest ik leren hoe de nederlandse mentaliteit is, anders werd er misbruik van mij gemaakt. Gastvrijheid zoals het thuis was, dat iedereen mee mocht eten en welkom was, dat heb ik nog niet meegemaakt buiten de familie.

Het heeft natuurlijk zijn voor en nadelen om tussen twee culturen opgegroeid te zijn. Het is een verrijking omdat ik me hierin heb leren flexibel er op in te stellen, een soort kameleon-gevoel. Verschil in cultuur is niet slecht of goed, het geeft wel veel verwarring en er kan veel leed voorkomen worden als men op de hoogte is van andere culturen en gebruiken. Het is heel moeilijk vooral voor de oudere generatie om zichzelf te veranderen, aan te passen.

Mijn moeder is een goed voorbeeld hoe intergratie wel kan lukken. Mijn moeder heeft in heel veel verschillende vreemde situaties gezeten om dat verschil in cultuur te kunnen overbruggen. Je ondergaat een cultuurschok en je moet jezelf opnieuw conditioneren en dat kan jaren pijn, geduld, humor en tijd kosten. Maar volgens mij heb je geen andere keuze, als je in een ander land terecht komt waar de culturele verschillen enorm zijn, dan moet je die intergratie ondergaan. Je wil jezelf tenslotte op de juiste wijze kunnen ontwikkelen en integreren. Je wilt kunnen deelnemen in die nieuwe samenleving, zonder je culturele achtergrond te verloochenen en zonder dat deze in de weg staat, een menswaardig en gelukkig bestaan kunnen opbouwen.

Onbekende wegen..

Je herkent het misschien wel, je hebt geniale ideeën, theoretisch zit het helemaal goed in elkaar en als je daar aan houdt dan weet je zeker dat je over vijf jaar al goede resultaten zult boeken.

Dan heb je je eigen kledingzaak, je huis verbouwd,  je studie afgemaakt, en pas je in maatje 36. Maar helaas heb je niet alleen met je ratio te maken; waar de wil zich bevind en waar je ook besluiten neemt, ik heb gelukkig ook nog mijn emoties die niet helemaal betrouwbaar blijken te zijn. Als het weer beter is zal de uitkomst positiever zijn. Ik heb genoeg argumenten en eigenlijk ben ik altijd te druk, maar het gaat uiteindelijk om keuzes te maken,en ik blijf het herhalen het doen! Geen uitvluchten  zoeken. Ik ben al te makkelijk genoeg voormezelf, ik wil mijn doelstellingen kunnen halen en trots willen zijn op de behaalde resultaten. En kunnen genieten van wat die resultaten me opbrengen.

Het gaat wederom om na gemaakte keuzes je emoties uit te schakelen en daar geen gehoor aan te geven, ja zelfs de deur niet op een kier te zetten, omdat het dan je blik ; je richting eerder kan veranderen naar die  zijde die je op korte termijn misschien wel voldoening geeft. Als het je gelukt is om je emoties uit te schakelen en gewoon gaat doen wat je je voorgenomen hebt dan merk je achteraf de "dubbele " voldoening ervan. Je hebt gedaan wat je moest doen, je hebt al opstakels ( je emoties) overwonnen en stapsgewijs kom je  steeds dichter bij je doel. Al die kleine en/of grote overwingen helpen je om verder te gaan om je doel te behalen.

Neem tussentijds je resultaten door. Zelfs al zal je niet het gestelde termijn behalen van je voorgenomen doel, en moet je je methode aanpassen en/of bijstellen het feit dat je ermee bezig bent , geeft  je al die voldoening om ermee door te gaan.

In boosheid bevangen....

Gisteren liet ik me helaas gaan, een wirwar van negatieve gevoelens die niet meer waren te stoppen kwamen, eerst langzaam, daarna steeds heviger,  in me opwellen.

De oorzaak en de redenen van mijn boosheid  weet ik niet eens meer.  Blijkbaar is dat niet van belang anders kon ik het direct opsommen.  Wat ik me wel kan herinneren, is dat zo`n uitbarsting een optelsom  van frustratie , boosheid, en verdriet  is. Dat ik niet voor rede vatbaar was is niet goed te praten.  De manier waarop het  onverwachts tot uitbarsting kwam, is voor mij een teken dat ik op dat moment niet helemaal in balans was, of ben. Als ik beter in balans ben, dan had ik mezelf nog tot de orde kunnen roepen en kon ik het relativeren en was het tot een goed gesprek gekomen.

Ik heb gisteravond na die negatieve uitbarsting een rotgevoel overgehouden. De druk is wel van de ketel, dat wel, maar door mijn onrust na die uitbarsting  werd mijn geweten aangesproken op het onheuse gedrag. Dus ik heb aan de ene kant een frustratie minder, en aan de andere kant is er een frustratie bijgekomen...... ik voel me hierover schuldig.

Ik wil iedere negatieve gevoelens of gedachten die niet opbouwend zijn, kunnen beheersen en acuut doen stoppen, zodat ik niet onverwachts mijn frustraties op een onjuiste manier ontlaadt. iedere opmerking van de ander, hoor ik niet eens. Ik ben dan selectief doof geworden.

De enige manier om die negatieve spiraal te doorbreken, is volgens mij om die wirwar van emoties die ik in me op voel komen, te ontwijken door bijvoorbeeld rust te vinden in mezelf, dat kan zijn naar muziek luisteren of schrijven of misschien wel helemaal niets, totdat ik me rustiger voel worden, en als ik eenmaal in die rust ben gekomen, kan ik die wirwar van emoties relativeren en op een tijd en plaats die mij het beste uitkomt,  aandacht schenken aan die emoties.

Ik  wil die vragen kunnen beandwoorden waarom ik me zo voel, hoe dat zo is gekomen en hoe ik daar zelf een oplossing voor kan gaan vinden.  Bewust worden van mijn  negatieve emoties is nodig omdat het sterke signalen zijn van onmacht. Soms blijkt het van die die kleine dingen te zijn, maar door er geen gehoor aan te geven wordt de onvrede injezelf alleen maar erger. Tijd voor mezelf vrij maken en plannen is belangrijk, dan zal er meer irritaties, etc. voorkomen kunnen worden.

Jong & Oud

                                          Jong & Oud,

Ik voel me niet oud, mijn tienerdochter vindt me wel "oud " het is raar en heel herkenbaar zo`n foute opmerking.

Ach wat maakt het uit, ik merk het niet dat ik "oud"ben. Alhoewel.... nu ik er over nadenk......beginnen er vragen in mezelf op te komen.

Wat wel verdacht is, is dat ik de laatste tijd wel erg snel moe en vergeetachtig ben.   En als ik in de spiegel kijk, dan past dat leuke jasje niet meer zo goed, ach dat komt vast doordat ie gekrompen is in de was, denk ik dan.

Hé komt dit allemaal  omdat het hoort bij het ouder worden gedoe..?

In mijn beleving ben ik jong, misschien komt dat doordat het nog niet bij mij doorgedrongen is.

Oké ik voel me nog niet oud, nee ik voel me jong, maar waarom pik ik niet alles meer zo snel op? en kan ik niet alles meer onthouden?

Tja dat is dus ouder worden. Misschien ontken ik het wel, en trekt kim hard aan de bel.

Hey Mam ga iets leuks of gezelligs doen, ze heeft gelijk het is niet alleen maar denken, maar ook doen.

Tjee waar is die tijd gebleven, waarom ben ik te weinig gedreven?  Ach zolang ik me niet oud voel, is er weinig aan de hand.

Dit blijf ik zeggen ook al loop ik krom met of zonder krukken. Laat me toch "oudje " heeft zo haar eigen nukken.

Je tijd is gekomen...

                                                          Je tijd is gekomen....

Je tijd is nu gekomen, je mag nu naar je huis, daar is je nieuwe thuis.Wees blij en droog je tranen, want er is daar geen pijn en verdriet.Verlaat dit zieke pijnlijke lichaam, die niet meer is te genezen. In een ogenblik verander je, laat het maar gebeuren en je hoeft niet bang te zijn, ik weet het zeker het is daar heel rustig, veilig en heel fijn!       

Weemoed...

                                          Weemoed...        

Terwijl ik door de ramen naar buiten kijk, geniet ik van het moment. Naar een gebeurtenis dat me terugvoert, toen ik jaren jonger was. Ik bevind me als kind van een jaar of 10, bij mijn moeder thuis. Het gevoel van onbevangenheid, vindingrijkheid, nieuwschierigheid, blijheid, en tevredenheid dat ik associeer met het kind-zijn in mij,

Het maakt me als het ware  lichter in mijn overspoelde hoofd. Het maakt  me vrij en los, het gevoel van tijdsbesef verdwijnt. Ik hoor de vogels tevreden fluiten, dezelfde geluidjes dat je wel eens vaker hoort. Een auto dat voorbij rijdt, spelende kinderen, de late middagzon die je ziet ondergaan.

Heerlijk om het kind-zijn in je te laten gaan, naar momenten, gebeurtenissen, herinneringen, zowel in het heden als het verleden.

De Stilte

  JIJ & Ik

 In de stille stilte , kan je leren luisteren naar jezelf.           

Er is  geen afleiding door geluiden die overstemmen, geen akelige geluiden die je kunnen beklemmen, alleen de stilte en jij, jij en ik.

De stille stilte daar moet je misschien even aan wennen.

omdat je altijd geluiden om je heen hebt, is het de stilte waar je niet goed mee overweg kan, het is een confrontatie, die je angstig maakt. 

In die stilte zoek je uitvluchten en gaan je gedachtes alle kanten op, probeer te luisteren naar die stilte in jezelf, die zachtjes fluistert.

Bewust stilstaan in de stilte, in de rust en in jezelf, durf de stilte aan te gaan en herontdek jezelf. 

Ga die confrontatie aan aldoende leer je omgaan met jezelf in die stilte. in die stilte voel je je naakt en misschien eenzaam, verdrietig of blij.

Dat zijn dan allemaal stille antwoorden, en ga daar niet aan voorbij, doe er wat mee en maak een begin, het is een  leerproces, maar een dag, een jaar is zo om.

                              Voordat je het weet denk je, waar gaat het in dit leven  nou allemaal om....!?        

De Moeder in mij.....

                                                                                              Jij kwam uit mij...

Op het moment dat  jij mij aankeek , vergat ik  alles om me heen , ik voelde geen pijn, het was verwondering, blijdschap en alles ging er  tegelijkertijd door me heen .

Het was alsof ik stomgeslagen en verdoofd was, en voordat ik het wist lag jij aan mijn borst. Jij was en bent een wonder. Moederschap moest ik nog "leren" het is niet alleen maar het verschonen en je voeding geven, nee het gaat veel dieper.

Het bewust worden van de moeder in mij, die geeft, zorgt, troost, onder alle omstandigeheden. Dat is helaas niet wat ik  allemaal direct in me had. Als ik ouders gadesla, dan  bewonder ik die eigenschappen waavan ik vind dat deze nodig zijn voor het welzijn van het kind. Natuurlijk deed ik mijn best om te doen dat ik dacht dat goed was voor mijn kind, maar achteraf bezien had ik het liever heel anders gedaan. Ik  zou  mijn kind alle aandacht geven die het nodig had, ik bedoel niet onnodig aandacht.

Dat onnodige kan soms teveel verwennen zijn, en misschien een compensatie voor wat ikzelf tekort gekomen was en het graag zelf zou willen. De kunst is volgens mij een goede balans zien te vinden, die passend is naar de behoefte en eigenschappen van het kind als individu. Als ik een kind nu gesloten en stil is, zou ik proberen te achterhalen waarom hij/zij  zo is, het kan natuurlijk aanleg zijn maar het kan ook angst zijn.

De ontwikkeling goed bijhouden en/of bijstellen, dat doe je door goed naar zijn/haar gedrag te kijken, slaap/eetritme en bijzonder dingen die je opvalt, en wat zich niet hersteld en verergert bespreek ik het liefst meteen een deskundige. Mocht er inderdaad iets aan de hand zijn, dan ben je daar in ieder geval er vroeg genoeg bij om daar verandering in te brengen.

Ik zou in de eerste plaats beginnen bij mijzelf , en uiteraard in mijn relatie.  Als ik zelf niet stabiel en gelukkig ben, persoonlijk en in de relatie hoe kan ik dat dan aan mijn kind(eren) doorgeven? Ik zou dan een onevenwichtige ouder zijn , en dat heeft altijd grote impact en de uitwerking daarvan zie je vaak pas als je kind al wat ouder is.  het wordt dan alleen maar moeilijker om verkeerd aangeleerde regels en gedrag te veranderen. Je kind kan zich bewust of onbewust de problemen naar zich toehalen en zichzelf de oorzaak van het probleem zien.

Fouten toegeven en veranderen van je foute gedrag  naar je kind(eren) toe heeft uiteindelijk een positieve uitwerking.zo laat ik zien dat ik als ouder het beste wil maar dat ik als mens ook niet alles weet en goed doe. En dat het hoort bij een leerproces. Hiermee kan je je kind duidelijk maken dat, het bij het leven hoort maar dat je er wel iets mee moet doen.

Op weg....

WELKOM, 

Vandaag een begin gemaakt van deze weblog met de tiltel " op weg ".      

Het speelde al heel lang in mijn hoofd om mijn gedachten, dat uiteenlopend, warrig en chaotisch  kunnen zijn, om daar een geschikte plaats voor te geven, dat is dus deze weblog geworden.

Ik heb nu het idee dat een stukje van mijn " zijn '" of fracties in mijn leven, niet voor niets is geweest en dat het zelfs een doel kan hebben, ja een doel nastreeft , die steeds duidelijker wordt.

Dat doel is: " Op weg ", ofwel " onderweg ". Het onderweg zijn, begint al bij je geboorte tot het heden..het nu.